Terugkomen van een blessure is moeilijk. In allerlei opzichten is het een lastige periode.
Ten eerste moet je er echt klaar voor zijn wil je het hardlopen weer oppakken. Maar wanneer ben je er klaar voor? Als je geen pijn meer voelt, als je echt gek van jezelf wordt of als je nog wel iets voelt maar waar je doorheen moet kunnen lopen…. Dit is zo’n lastig moment. Hét moment dat je je schoenen weer aan gaat doen. Uit ervaring weet ik wel dat de ene blessure de andere niet is. Ik heb een keer een marsfractuur gehad in mijn voet, een middenvoetsbeentje dat erg pijnlijk aanvoelde. De arts zei na een tijdje rust “ga maar lopen, je loopt het er uit”. Met angst in mijn benen ben ik toen gaan lopen en jawel, hij had gelijk.
Als je dan eindelijk je hardloopschoenen aan hebt getrokken moet je gaan. Oké, je gaat en dan is het eigenlijk helemaal niet leuk. Nee, ik ben alleen maar aan het denken of ik iets voel. Bijna bij elke stap denk ik “oh, nee toch”, “het zal toch niet”. Arghh, dat is echt lastig, ontspannen lopen net na een blessure. Logisch wel dat je er continu aan denkt, het is een lange periode dat je er al mee zit en dat gaat niet zomaar uit je systeem. Ik probeer wel af en toe mijn gedachten op iets anders te zetten, zoals het luisten naar muziek en dan proberen erbij weg te dromen….maar het lukt niet echt. Ik vind het soms echt angstig om te lopen en dat moet eigenlijk niet. Ik moet juist proberen ontspannen te lopen zodat ik niet verkramp.
Nouja, na het lopen ben je natuurlijk extra gefocust op een goede cooling down en goed strekken en rekken. De spieren moeten goed behandeld worden. Dat is wel lekker als je dat goed doet en eigenlijk ook blijft doen. Ja, ik weet het, soms schiet het erbij in…. Maar, na een blessure behandel je je lijf toch net iets beter en zorgvuldiger dan anders, toch!
Na een eerste training ben ik nog wel wat angstig…hoe voelt het morgen? Ik zal toch niet stom zijn geweest en te vroeg begonnen zijn?
Een voordeel aan rustig opbouwen! Jaja, die is er (in ieder geval voor mij). Deze periode mag mijn tempo nog niet omhoog maar dat betekent voor mij: vetverbranding! Zo zie je, elk nadeel heeft zo zijn voordeel 😉