Soms heb je hardgelopen en ben je, achteraf gezien, best diep gegaan.
Diep gaan in de zin van doorlopen terwijl je eigenlijk niet meer kan, of net iets meer kilometers lopen omdat het zo lekker gaat. Je kent het vast wel.
Na het hardlopen gaat de dag natuurlijk gewoon verder en doe ik mijn dingen zoals het huishouden, de kinderen en hun sport en natuurlijk het eten voorbereiden. Alleen merk ik dan al wel dat ik wat vermoeid ben. Als ik aan het koken ben en een muziekje op heb staan…dan komen de emoties boven.
Vanuit de keuken kijk ik naar mijn zoon, net 12, net op de middelbare school, net verliefd (en zij ook op hem;-) ), graag op zijn telefoon aan het whats appen is en naar hockey feestjes gaat. Hij is al zo groot maar ook nog zo lief klein, mijn mannetje! Ook mijn dochter zie ik zitten op de bank, zit op de iPad met haar koptelefoon op naar een serie te kijken. Zij wordt alleen maar mooier wat ik weer griezelig vind voor straks als zij dan ook uit ‘moet’ gaan… Ik zie ze dan zo zitten en dan hou ik het nog net droog maar ben zo blij en vooral zo emotioneel….