Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Of dat nou komt door iets wat op je werk niet lekker loopt, je relatie die spanning kent of dat je je zorgen maakt om je kind(eren). De een heeft het wat vaker dan de ander maar tja, we moeten er mee dealen, toch?!

Het is knap lastig als je je zo voelt en toch even die hardloopschoenen aan wilt doen. Heb ik er wel energie voor, ga ik onderweg niet huilen en loop ik geen blessure op? Het zijn vragen die ik mezelf dan stel omdat ik het gewoon even niet meer weet.

Spanning in je lijf kan, bij mij in ieder geval, gevoelig zijn voor blessures. Je spieren zijn te gespannen en door het lopen kan je het forceren en heb je eerder kans dat het fout gaat.

Dus ja wat doe je dan?

Meestal probeer ik het toch omdat ik weet dat het me goed zal doen. Ik kan mijn hoofd leeg maken en alles in  perspectief gaan zien. Lukt ook niet altijd maar ik probeer het wel. Men zegt ook wel dat hardlopen therapie is, nou daar ben ik het wel mee eens. Al lost het natuurlijk niet alles gelijk op maar dat zal het ook niet doen met één gesprek bij de psycholoog ;-).

Even alleen naar buiten, alles voor een moment achter je laten en bezig zijn met jezelf geeft ook weer ruimte in je hoofd om zo op een andere manier naar de situatie te kunnen gaan kijken.

Mocht je je een keer (of vaker) zo voelen, dat het je allemaal een beetje te veel wordt, dan is dat ten eerste heel normaal! Iedereen heeft daar wel eens last van, we zeggen het alleen niet altijd omdat je je dan kwetsbaar opstelt en dat is eng. Als je het wel doet, zal je zien dat je van de mensen om je heen steun krijgt, zelfs op momenten dat je het niet verwacht. Dat is zo mooi en dierbaar. Ten tweede is het goed om toch dat rondje te doen. Trek je spullen aan en ga hardlopen!

– It’s your time and your THERAPY –