Pure emotie ….

Mensen die mij kennen weten dat ik ‘soms’ best emotioneel kan zijn….Of het nu gaat om mijn kinderen of gewoon als ik aan het hardlopen ben.

Ja, echt, hardlopen kan onwijs emotioneel zijn. Voor, tijdens en na het lopen. Ga maar na als je een keer geblesseerd bent, hoe je je dan voelt….als iemand dan aan je vraag hoe het met je gaat….dan komt er meestal een zeer emotioneel en balende reactie. Lopen is heilig voor je! Dat voel je zelf denk ik ook zo. Herkenbaar toch!

Emoties komen doordat endorfine door je aderen stroomt als je aan het hardlopen bent. Tijdens het hardlopen geeft alles wat er om je heen gebeurt in je leven een gevoel van betekenis.

Normale mensen‘ begrijpen niet wat voor een gevoel je hebt na een event als je die unieke extase ervaart. Ook zullen zij niet begrijpen dat je een baal-moment hebt als je niet lekker hebt gelopen. ‘ Het is toch maar een run?’ Hmm, dat is het dus niet….het is meer!

Tenminste, het voelt als meer!! Natuurlijk is het niet onze dagelijkse bezigheid en we worden er niet rijk van maar het brengt een mooi gevoel bij je boven.

Omgaan met de emotionele kant van hardlopen is oa het worstelen met een blessure . Dit is misschien wel de grootste test van de wil van een loper. Maar je komt er doorheen! Net als dat je in je training over een bepaald punt moet gaan, de oervervelende of pijnlijke workouts die je helpen beter te worden. Ze hebben allemaal een reden….je leert er mee om te gaan en ze een plek te geven.

Geniet van de fantastische momenten die het hardlopen je geeft, deze zijn onbetaalbaar! Onthoud deze momenten als je door een wat mindere periode gaat zoals het herstellen van een blessure. Hou je perspectief!!

Mijn emoties: meestal loop ik met mijn oortjes in een rondje van 8 of 10 km per training. Tijdens mijn lopen gaan er veel dingen door mijn hoofd. In het begin even inlopen (warming up) en daarna gaat het lopen vanzelf. Ik loop, luister naar lekkere muziek en mijn gedachten dwalen af. Afhankelijk ook van de muziek die ik op het moment hoor kan ik denken aan mijn trainingen die ik heb gedaan voor een bepaald event, dingen die op mijn programma staan of ik denk aan mijn kinderen. Daar gaat het meestal snel mis. Als ik aan mijn kinderen denk dan voel ik hoe blij ik met ze ben en hoe trots ik ben dat ik hun moeder ben! Lekker gevoel zo tijdens het lopen! Ook denk ik aan mijn man, dat hij zo super is, mede dankzij hem kan ik zo genieten van het lopen. Super gevoel! Maar, joh, soms word het me echt teveel…!

Tijdens een event zie ik vaak kinderen langs het parcours, goh, af en toe hou ik het niet meer en heb een brok in mijn keel, soms moet ik echt huilen.
Wat is dat toch, die emoties met hardlopen?
Ik vind het heerlijk maar soms wel lastig maar ik schaam me niet!
Oja, over de finish komen is vaak ook een grote bak pure emotie die bij me loskomt! Dat is wel zo heerlijk!! Dan gaat echt alles door mijn hoofd: ik heb het gehaald, super kids en vent en mijn prestatie!!!
Ik hou hier van!