Een blessure krijgen wil natuurlijk niemand.

Je krijgt ze doordat je te veel sport, verkeerde bewegingen maakt, niet helemaal warme spieren hebt en toch voluit wil gaan, noem maar op.. Helaas kennen we het allemaal wel.

Het kan ook gebeuren als je groeit. Ha, ja, ik niet meer. Ik ben dan wel niet al te groot maar groeien doe ik niet meer ( in de lengte). Maar mijn zoon wel. Hij is 12 en dan krijgen jongens een groeispurt en dat in combinatie met topsport is een lastige. 

Mijn zoon heeft al een aantal weken een heftige blessure aan zijn knie en daardoor kan hij niet hockeyen. Voor hem even geen trainen en geen wedstrijden. Hij heeft sinds kort zelfs om zijn been een spalk zodat zijn knie volkomen rust krijgt. 

Wat ik eigenlijk wil zeggen met dit blog is hoe knap ik het vind hoe hij als jonge jongen hier mee omgaat. Hij accepteert het en blijft redelijk positief. Hij zal niet alles zeggen, hij is tenslotte een puber en die zeggen niet alles…Maar toch heb ik bewondering voor hem hoe hij er mee omgaat. Hij is bij alle trainingen aanwezig, dat zijn er 3 per week, en ook bij de wedstrijden zit hij in de dug-out.

En toch, hoe goed hij er ook mee omgaat, ik weet dat hij het sporten en de belevingen met zijn team enorm mist en dan wil je het als moeder gewoon van hem overnemen. 

Ik kan onwijs van hem leren. Voor mij is het lastig om een blessure te accepteren, zeker in het begin. Ik word echt gek! Maar oh, dan kijk ik naar Tico en dan weet ik het, zo moet het dus!

Ik ben een trotse Hardloopmoeder ♥