Het is een gegeven, als je kinderen goed presteren ben je daar gewoon trots op. Presteer je zelf goed dan kan je ook trots zijn op jezelf. Ik heb het met hardlopen best vaak, zeker als ik een lange tijd naar een evenement heb toe getraind kan ik tijdens en vooral na de finish wel trots op mezelf zijn.

Ik heb een speciale band met mijn vader. Hij was jong toen hij vader werd, hij is nu nog steeds jong 😉 Ik heb altijd een gevoel bij hem dat ik het belangrijk vond dat hij trots op mij was. Bij alles wat ik deed, studie, sport, vriendjes, werk noem maar op, ik wilde dat hij trots op me was. Dat hij achter mij stond om wat ik deed, hoe ik dacht en wat ik wilde doen.

Sport was zijn passie. Elke sport vond hij mooi. Samen met mijn broer is hij bij twee Olympische Spelen geweest, die van Barcelona en van Sydney. Misschien wel het mooiste in zijn leven om mee te maken, zeker op sportgebied. Ook het bekijken van de hockeywedstrijden van mijn kinderen waren geweldig als hij kwam kijken. Hij was bloedfanatiek (dát heb ik zeker van hem geërfd) als hij naar de wedstrijd kwam kijken. Ik was dan ook altijd wel trots op mijn kinderen tijdens die wedstrijden. Ze kregen aanwijzingen, ze voerden ze uit en gingen als een speer.

Hardlopen was voor hem zelf niet zijn sport maar ik was en ben altijd wel met hardlopen bezig en mijn passie hiervoor waardeerde hij zeer zeker. Ook in deze periode. Mijn vader is in een paar maanden tijd ernstig ziek geworden. Een hersentumor die hem te grazen heeft genomen en niet meer te behandelen is. Hij gaat snel dood en dat is niet te bevatten….

In deze tijd loop ik af en toe hard maar moet ook hierin mijn rust bewaken. Ik merk nl dat in deze weken het in mijn lijf gaat zitten. Ik voel stress op mijn lijf, in mijn spieren en dat maakt me gespannen. Ik voel me niet soepel genoeg om lang te lopen, ben bang voor blessures en ga daar niet op wachten. Ik ben gewoon niet fit en dat moet ik nu even accepteren. Het is even veel. Het is onwerkelijk. Het kan zo over zijn.

Geniet van de dag, van de mensen om je heen die je dierbaar zijn, van de momenten dat je kan hardlopen, ook al is het maar even! 

Wees TROTS!