Soms sta je er niet bij stil maar wij zijn ook allemaal kind!

Ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat mijn beide ouders nog volop in het leven staan en (zover ik weet) gezond en gelukkig zijn. Gistermiddag heb ik met mijn moeder heerlijk geluncht en dan voel je je weer even ‘kind‘. Een prettig kind dat even aandacht krijgt van haar mama. Ik merk dat dat zo fijn voelt dat ik toen ik thuis kwam mijn kids eens flink extra ging knuffelen, extra lieve woorden zei en ze nog meer aandacht gaf dan normaal.

Aandacht geven en krijgen is zo vanzelfsprekend maar toch gaat het wel eens niet zoals het hoort. Je hebt een drukke baan, je wilt ’s avonds gezond eten dus zal er gekookt moeten worden, de andere huishoudelijke taken gaan ook niet vanzelf dus ook die staan vaak op je lijstje. Kortom, het is een druk bestaan, een gezin runnen. Ha, maar dat is niet erg als je de aandacht (liefde) voor je kind maar niet uit het oog verliest. Ik denk dat dit misschien wel het belangrijkste is in de hele opvoeding. Zonder aandacht geven wordt je kind niet volwassen.

Wat heeft dit nou met Hardloopmoeders te maken. Nou, in zoverre, dat wij allemaal moeder zijn en dus onze aandacht willen geven aan ons kind / onze kinderen en daarnaast ook aan onszelf tijd willen besteden. Aandacht geven aan jezelf kan je het noemen. Ook zeker niet weg te denken voor ons. Dat uurtje voor jezelf, even lekker gaan hardlopen, of die dag dat je een leuk evenement hebt, helemaal alleen voor jou. Dat is een heerlijke tijd.

Aandacht voor je hardlopen haalt het niet bij de aandacht die je voor je kind(eren) hebt maar het voelt wel erg fijn. Mooi he!