Je bent echt niet de enige die af en toe een dipje heeft. Ken je dat, je trainingsschema zegt dat je ‘moet’ gaan hardlopen maar je hebt totaal geen zin! Geen zin kan zijn omdat je moe bent of misschien heb je wel heel veel andere dingen aan je hoofd waardoor je niet de tijd neemt om even je schoenen aan te doen.

Hoe kan het nou eigenlijk dat je toch af en toe je zo voelt? Je bent een lange tijd erg enthousiast en het gaat goed. Je boekt vooruitgang en je voelt je lekker in je vel zitten. Je gaat harder/langer lopen, je loopt pijnvrij en/of misschien ben je wel aan het veranderen qua lijf. Mooi toch! En toch heb je na een bepaalde tijd dat je even geen zin hebt.

Moet kunnen! Jaja, dat moet ook wel maar op een of andere manier voel ik me tegenover mezelf schuldig. Ik moet bij mezelf verantwoording afleggen waarom ik een training oversla. Gek toch? En toch doe ik het. Ik zeg het tegen mijzelf maar wat pas echt werkt is als ik het tegen mijn kinderen zeg. Niet dat ze hoeven te reageren maar dan heb ik het gezegd … Zo werkt het bij mij, grappig he!

Oke, dan heb ik dus een dipje voor een dag of een paar dagen en dan toch trek ik mijn schoenen daarna weer aan, terwijl ik nog steeds geen zin heb, en dan ga ik. Bah, daar ga ik weer, dat is wat ik denk. Maar, jawel, het blijft een verslaving want na een tijdje heb ik het weer lekker te pakken en loop ik een heerlijk rondje. En, weet je, na zo’n dip voelt het weer zo super fijn, misschien wel fijner, waardoor ik ook weer enorm kan genieten van het hardlopen.

Een dipje duurt gelukkig niet zo lang, dus ….ga je mee 😉